“Ben böyleyim işte.”
Bu cümleyi kaç kere kurdun bilmiyorum ama her seferinde içinde hafif bir sitem, biraz da teslimiyet vardı sanki. Sanki değişmek istedin ama çok uğraşmak gerekiyordu. Belki de uğraştın ama eski alışkanlıklar inadına kapıyı çaldı.
Ve sen de dedin ki:
“Yapamıyorum galiba… Ben hep böyleyim.”
Ama dur bir dakika. Gerçekten öyle mi?
Şimdi gel biraz dürüst olalım.
Biz aslında değişmek istemiyor değiliz.
Sadece… Yorulmak istemiyoruz. Üzülmek de istemiyoruz. Beklenmedik yerlere sürüklenmek hiç istemiyoruz.
Çünkü konfor alanı çok güzel be dostum.
Tanıdık.
Alışıldık.
Tehlikesiz.
Ne olacağını biliyorsun.
“En azından bu ağrıyı tanıyorum” diyorsun. Ve orada kalıyorsun.
Ama canım, şunu söylemem lazım:
Konfor alanı rahat olabilir, ama orası seni büyütmez.
Orada yeni bir şey yeşermez. Çünkü hep aynı döngü, hep aynı duvarlara çarpan aynı adımlar…
Oysa bir tık dışına çıkmayı göze aldığında… Önce hafif bir panik geliyor.
Ama sonra… Bir sabah uyanıyorsun ve diyorsun ki:
“Ben bunu yapabildim. Bu da benden çıktı.”
İşte o an başlıyor asıl değişim.
Ama şunu da kabul edelim: Değişmek kolay değil. Çünkü değişmek, aynı zamanda “eski seni” bırakmak. O seni savunan, koruyan, seni hayatta tutmuş versiyonuna “teşekkür ederim ama artık yeni yollar denemek istiyorum” diyebilmek.
Ve evet, bazen tekrar ediyorsun. Aynı hataya dönüyorsun. Aynı mesajı atıyorsun. Aynı savunmaya sığınıyorsun.
Ama fark ediyorsan… Bu bile değişimin başlangıcı.
Kimse bir gecede dönüşmüyor. Ama adım adım fark ediyorsun:
Artık daha az susuyorsun.
Artık daha çok “hayır” diyebiliyorsun.
Artık “beni yıpratan şeylerden uzaklaşmak bencillik değil” diyebiliyorsun.
Şunu unutma:
Konfor alanını terk etmek demek, kendini riske atmak değil.
Tam aksine, kendini keşfetmeyi seçmek demek.
İçinde ne cevherler var, sen daha bilmiyorsun bile.
Ama o cevherler, aynı yerde oturarak parlamıyor.
Onlar biraz cesaret, biraz gözyaşı, biraz yalnızlık ve bolca “artık kendim için” duygusuyla ışıldıyor.
İşte bu: Değişmek.
Belki bambaşka biri olmuyorsun. Ama kendine daha yakın, daha huzurlu bir versiyona evriliyorsun.
Ve en güzel değişim şekli de bu zaten:
Kendini silip atmak değil, kendini yeniden tanımak.
Sonuç mu?
Evet. Değişmek mümkün.
Zor mu? Evet.
Değer mi? Her kelimesiyle evet.
Hadi şimdi sen söyle:
Hangi haline veda etmek istersin?
Ve kim olmak istiyorsun bundan sonrası için?