Çocukken hep bir kahraman bekledik. Birileri gelecek, elimizden tutacak, kötü olan her şeyi düzeltecek sandık. Masallarda prensesi kurtaran prens vardı, çizgi filmlerde kahraman her zaman tam zamanında yetişirdi. Ve biz, büyürken fark etmeden bu hikâyeyi gerçek sandık.
Büyüdük. Artık yetişkiniz. Ama hâlâ içimizin bir yerinde kurtarılmayı bekliyoruz. Belki bir mesajla iyi hissedeceğiz sanıyoruz. Belki biri “Senin yanındayım” dese, yalnızlığımız geçecek sanıyoruz. Belki sadece bir sarılmayla her şey normale dönecek. Ama dönmüyor.
Çünkü gerçek şu: Kimse seni kurtarmayacak.
Bu cümle ilk duyulduğunda soğuk, acımasız ve yalnız hissettirebilir. Ama aslında içinde büyük bir özgürlük saklı. Çünkü seni kimsenin kurtarmayacak olması, artık kimseyi beklemek zorunda olmadığın anlamına gelir. Bu farkındalık, başkalarına değil, kendine dönebilme cesareti verir.
Evet, destek alabiliriz. Bizi anlayan, dinleyen insanlar olabilir. Ama ne olursa olsun, o ilk adımı biz atmadan hiçbir şey değişmez. İyileşmek için terapiye gitmeye karar veren kişi biziz. Yalnız hissettiğimizde dışarı çıkmayı seçen de biziz. Ağladığımız gecelerin sabahında tekrar ayağa kalkmayı tercih eden yine biziz.
Bu yazıyı okuyan biri olarak, belki sen de bir süredir yoruldun. Belki tükenmiş hissediyorsun. Belki de içten içe birinin seni görmesini, anlamasını ve elini tutmasını bekliyorsun. Ama bil ki, sen kendi elini tutmadıkça kimsenin tutması fayda etmeyecek.
Kurtarıcı beklemek yerine kendi iç gücünü keşfetmeye ne dersin? Çünkü o güç zaten içinde. Sadece yıllardır sessiz kalan bir sesi var. Ve şimdi onu duymanın zamanı geldi.
Bazen en büyük dönüşümler, “Artık böyle gitmeyecek” dediğimiz bir anla başlar. O an, senin için belki de tam şu andır.
Küçük Bir Kendinle Kalma Egzersizi
Bu yazıyı okuduktan sonra, sadece 5 dakikanı ayır.
Sessiz bir köşeye geç, telefonu elinden bırak. Gözlerini kapat ve kendine şu üç soruyu sırayla sor:
1. Şu an ne hissediyorum?
2. Bu hissin bana ne söylemeye çalıştığını duyabiliyor muyum?
3. Şu anda kendime nasıl destek olabilirim?
Cevapların net olmak zorunda değil. Yeter ki içinden gelenleri bastırma. Bu, belki de kendinle uzun zamandır kurmadığın bir bağın başlangıcı olabilir.